Oddaj moją krewetkę

Oki, przyszła pora poobgadywać. Posłużę się do tego zdjęciem wykonanym na obiedzie po dwóch dniach śród-semestralnych egzaminów.

Zacznę po lewej i będę skakał jak mi się podoba. Andri – Indonezja, z nadzianego ojca pochodzenia chińskiego, studiował w Hameryce jakiś kierunek, ble, informatyczny. Dobrze mówi po hamerykańsku i dogaduje się z Hamerykanami, ale c, ch /cz/, z, zh /dż/ itp. W jego wykonaniu brzmią zawsze tak samo – jak syczenie. Zresztą to problem wszystkich Indonezyjczyków, których mam w grupie. Tak sobie myślę, że polski by ich zdruzgotał.
Duże w czerwony – Valter, Portugalia, spoko gość, szkoda że trochę wiekowy i łysiejący. Jeden z bardziej kumatych. Małe w czerwonym – Patty, Indonezja – słodka dziewczynka, o której zupełnie nic nie wiem.
Małe w czarnym – Brian, Hamerykanin z Michigan. Jeśli oglądaliście „Family Guya” to dokładnie taki sam Brian jak tam, przynajmniej, co do sposobu wysławiania się, no może nie taki dystyngowany. Nawet przy temperaturze 4 stopni chodzi w klapkach. Poza tym za chińskie imię wybrał sobie Bai Ren, czyli dla niewtajemniczonych „biały człowiek”. Nasza sensei delikatnie mu wytłumaczyła, że brzmi to dla Chińczyków rasistowsko. Kumpluje się z Belgiem.
Duże w paskach – Mert, Turcja – mówi dobrze po francusku i rosyjsku, a przynajmniej tak wygląda. Niestety jego „Aj tink ju szud du dis end dat” mnie rozbraja. Poza tym jest niezmiernie tajemniczy. Trzyma z Francuzami. (Tak tymi, których nie mam w grupie, a o których wciąż nie napisałem).
Malutkie w paskach – Profesor Lizzie, Imperium Brytyjskie. Profesor, bo uczy biznesmenów na Beijing University i tak do niej mówią. Ja w swojej szkole średniej o cholernie długiej nazwie mam skromny tytuł Oral English Teacher. Ma tak wspaniały akcent, że przy mojej miłości do Received Pronunciation mogłaby być dla mnie drugą królową brytyjską (bo pierwszą jest oczywiście doktor Basia).
Malutkie, siedzi – Ollie, przystojny absolwent poważnego uniwersytetu w Imperium Brytyjskim, którego nazwę jeszcze wczoraj pamiętałem. Niestety już zajęty. No ale biorąc pod uwagę, że jest ode mnie 30 centymetrów niższy to nie będę długo płakał. Potwierdza teorię Elizy, że brytyjskich mężczyzny zrozumieć ciężej niż kobiety.
Białe, szeroko uśmiechnięte – Nery, Kostaryka – równa luźna babka przy kości. Sosu może dostawałby drgawek przy jej hiszpańsko-latynoskim. No a może nie.
Białe siedzi – Sun Di –nauczycielka z aparatem na zębach, zakładam, że w moim wieku, ale się jeszcze nie przyznała. Styl prowadzenia zajęć ma identyczny jak nasza Danka. Zresztą pisałem o niej.
Czarne, duże, z tyłu – Cezar, Rumunia – zupełnie nie wygląda jak Rumun. Twierdzi, że od dzieciństwa był przewodniczącym grupy zajęciowej w przedszkolu, a skończywszy na Parlamencie, więc trochę mu nie wierzę. Generalnie luzak i żartowniś, przybywa na zajęcia w połowie – w sensie w połowie zajęć danego dnia. Oczywiście chiński idzie mu lekko.
Fioletowe bóstwo z długimi włosami – Natty, Chile – spoko babka, która jednak woli towarzystwo swoich latynoskich znajomych niż taką żenadę jak my. Trzyma się razem z Kostarykanką.
Pani w szaro-czarnym – Zhang Jianhua – wcielenie wszelkich cnót, druga inkarnacja Sugou, zawsze nienagannie ubrana w modne, moim zdaniem, garsonki, marynarki, czy co tam noszą kobiety. Mój ideał nauczyciela.
Czarne długowłose powyżej – Tamila, Kazachstan – naturalnie mówiąca po rosyjsku lokalna blondynka, wyrażająca ciągłe upierdliwe wąty do pracy banzhanga, czyli mnie.
Na prawo od niej – Joost, Belgia – ach, niech krótkie westchnienie standardowe Wam, szanowni czytelnicy, a przede wszystkim czytelniczki, wystarczy. Trudno mi określić jaki jest. Jedno z pewnością mu wychodzi – tony. Brzmi wprost przepięknie – nawet nauczyciele nigdy nie mają mu nic do zarzucenia. Trzyma z Hamerykaninem.
Dalej na prawo, z dziwnym wyrazem twarzy, Dylan z „apstejt nju Jork”, drugi Hamerykanin w grupie. Raptem 19 lat i swoją manierą przypomina mi trochę Sosa. Niestety równie jak Sos jest w stanie, ku mojemu zupełnemu zdziwieniu, przyciągać do siebie kobiety.
Dalej na prawo, Sanchai, Tajlandia – nie mam absolutnie żadnego pojęcia kto to, bo z nikim z naszej grupy nie rozmawia, ani z nikim nie chadza.
Pod nimi – Astro Boy, lub jak kto woli Yu Miao, nauczyciel z ADHD.
Na prawo i lekko do góry – wcielenie japońskiej doskonałości, obowiązkowo zawsze w bluzie z kapturem. Trzydziestoletni. Od czasu do czasu próbuje ze mną rozmawiać, a ja próbuję odpowiedzieć zapominając jak się mówi po naszemu „cztery”, co sprawia, że trafia mnie szlag i zwiększa się zapotrzebowania na tabletki antydepresyjne i walenie głową w mur.
W tym samym kierunku nad nim – moje boskie oblicze.
Pode mną – Rebecca, Filipiny. Jedna z najmniejszych kobiet jakie w życiu widziałem. Ma czterdzieści coś lat (wiem po lekcji o wieku) i zupełnie jakoś nie pasuje do całego obrazka.
W dół i na prawo ode mnie – Kolja, Ukraina – że tak powiem, aż jedzie od niego narodowością, ale odkąd zmienił fryzurę stał się nawet niezgorszym kolegą. Niestety niewiele mówi po angielsku. W zasadzie tyle co ja po rosyjsku :P
Na wschód od Ukrainy, jak wiemy z geografii, jest Rosja, a na zdjęciu, Ilja. Też zmienił fryzurę i też prawie da się na niego patrzeć. Podobnie jak słowiański kolega lekko mówi po angielsku, więc raczej nie będzie ze mną Multi-słowiańskiego aliansu. Jeden z kurzących na prawie każdej przerwie.
Pod nim, ostatnia osóbka to Charity, Indonezja numer 4. Swoim sposobem wpadania w śmiech na lekcjach Astro Boya przypomina mi Gawrona. Niestety nie znam jej zbyt dobrze by wiedzieć co za dziewczynka, ale dobrze się zapowiada.
Na zdjęciu brakuje Rasheda, Irańczyka, nie, nie tego ode mnie z pokoju, tylko tego a la Antonio Banderas. Niestety jest chamem i nie przyszedł jako jedyny na wspólne stołowanie się. Ostatnio przyznał mi się, że nie jest praktykującym muzułmaninem i poprosił, żebym nie wspominał o tym swojemu współlokatorowi. Jeśli któregoś dnia nie przyjdzie to będę musiał w obawia o swoje życie zmienić pokój.
No to by było na tyle. Następne wieści po wyprawie do Xi'anu i Sosowego raju. Ale czy ktoś w ogóle mnie jeszcze kocha i czyta moje wypociny?

Eliza jedzie do Szanghaju - No a ja?

Korzystając z pomocy mówiącej po chińsku rosyjskiej koleżanki Ksenii, znalazłem najtańszy możliwy turnus – Mongolia tam i z powrotem w 3 dni. Ok. No to odliczamy pieniążki i jedziemy.
Dzień pierwszy, szósta rano, wsiadamy do luksusowego, zgodnie z opisem, autokaru, który jednak jak wszystkie chińskie produkty jest za mały na europejską fizjonomię, więc jest co nieco niewygodnie, ale po 9 godzinach w samolocie AirFrance człowiek przyzwyczaja się do naprawdę małych przestrzeni. Jakieś 6 godzin z dwoma krótkimi postojami trwa przejazd do prowincji pt. „Mongolia Wewnętrzna”, do miasta Huhehaote (Huhhot po mongolsku jeśli ktoś woli), które jest jednym z malutkich miasteczek w Chinach. Ot maciupeńkim. Się znaczy ze wschodu na zachód jakieś 30 kilometrów średnicy, ponad dwa i pół miliona mieszkańców oraz wieżowce i estakady przypominające mi swoim rozmiarem Warszawę. No więc owo malutkie miasteczko wielkości naszej stolicy w połowie wciąż jest w budowie. I to wcale nie przesada – gdy okna po jednej stronie wychodzą na nowoczesne centrum handlowe z MacDonaldsem, to z tych po drugiej stronie wyłania się betonowy szkielet kolejnego wznoszonego gmachu.
Później trafiamy do pewnej faktorii handlowej, w której mieliśmy podobno zobaczyć jak Mongołowie tkają swe obrusiki, ale widzieliśmy głównie sklepy ze sweterkami z wielbłądziej wełny za 900 yuanów (się znaczy 400 złotych), więc raczej nie nakupiłem pamiątek. Później miało być muzeum, ale zamknęli wcześniej niż zazwyczaj, bo akurat wypadało wspomniane wcześniej święto „środka jesieni”. Cóż, mówi się trudno i żyje się dalej. A my ruszyliśmy dalej w drogę ku właściwym stepom Mongolii, gdzie mieliśmy spędzić noc w tradycyjnej mongolskiej „jurcie”, czyli czymś pomiędzy domkiem a namiotem. N powitanie był mongolski spirytus służący do odkażania toalet, niestety tylko po małym łyku i pieczony baran, który niestety też nie wyglądał na zbyt utuczonego. Znalazłem się przy stole wśród samych kobiet, więc gdy trafiła do nas spora porcja barana, a raczej mnóstwo kości i odrobina mięsa, to nie było żadnych chętnych do tegoż dania. No ale byłem ja, więc polegając na swym wiejskim rodowodzie przystąpiłem do ogryzania kości, co dostarczyło sporo radości siedzącym tam również trzem Japonkom. Zapytałem, czy wyglądam równie zabawnie jak panda w tokijskim zoo, ale zachichotały tylko robiąc mi zdjęcie, ale też pozostawiając mnie bez odpowiedzi.
Przerwa na notkę japonistyczną. Nie mogę już znieść Shanbena w moim podręczniku (Yamamoto jakby ktoś pytał) ani Szanzhonga (no, zgadujemy, shan już znamy, a zhong jak w Zhongguo – i co nam wychodzi?) – za każdym razem mam ochotę czytać po naszemu. Podobnie bywa od czasu do czasu z kanjiami (lub hanzi, jeżeliby to zdanie miało dojść do uszu Sosa), w których wybierają zabawną kolejność pisania. Piszę zabawną, bo mam wrażenie, że Japończykom przynajmniej z kolejnością kresek coś dobrze wyszło…
Może jeszcze jedna dygresja na temat jedzenia, albo raczej picia. Otóż istnieje pewien chiński specyfik, który ma 56% zawartości alkoholu, a więc więcej niż przyzwoita wódka i, o zgrozo, pakowany jest również w półlitrowe butelki. Niestety ma jeden mankament, przynajmniej dla mnie – smakuje ohydnie. Ma niemniej też jeden plus – kosztuje ok. 6 yuanów (się znaczy 2,75 zł), więc tyle co piwo w Polsce – i ja się pytam – czemu nie widzę pijanych Chińczyków, skoro taki alkohol rozdają niemal za darmo?!
Wróćmy do zoo, a dokładniej na stepy Mongolii dnia pierwszego. Po kolacji czekało nas imprezowanie po mongolsku, które składało się z żałośnie małego, w proporcji do liczby uczestników wycieczki, ogniska i odrobiny muzyki. Najpierw zagrali i pośpiewali coś po swojemu, a później puścili disco i tak sobie trochę poskakaliśmy, raczej z zimna niż w takty muzyki, gdyż temperatura na zewnątrz na pewno dochodziła już do zera. Powrót zaś do jurty też nie należał do najweselszych, gdyż temperatura tam była może o kilka stopni wyższa niż ta na zewnątrz.
Przypuszczam, że nad ranem wyniosła gdzieś koło zera, gdyż jak okazało się kiedy wstaliśmy, woda w pewnej beczce nieopodal jurt zamarzła… Niemniej ubrani w najcieplejsze ubrania, w kurtkach i czapkach na głowach, przykryci kołdrami przespaliśmy z Ksenią parę godzin, by wstać przed 6 rano i obejrzeć wschód słońca. Nie byliśmy jedyni. Drogę przed gospodarstwem goszczących nas Mongołów zasnuło o tej porze ze dwa tuziny ludzi w kurtkach, a mimo to trzęsących się z zimna. My z Ksenią uznaliśmy, że nie zaszkodzi zabrać swoich kołder na głowie, i w takim nieco groteskowym ubiorze wybraliśmy się fotografować owo cudo.
Niestety nie było aż tak cudowne jak zwykło się przypuszczać. Dla rozgrzania dostaliśmy śniadanie, które też nie było zbyt ciepłe, a dla mnie absolutnym hitem był – uwaga – ryż w wodzie. Powtarzam – ryż w wodzie, w której został ugotowany, absolutnie żadnych dodatków, chyba nie było w nim ani odrobinę soli, więc byliśmy raczej nie pocieszeni po lodowatej nocy. Dla uradowania oczu zabrano nas na przejażdżkę konną. Niestety na własny koszt, więc nie skorzystałem i zamiast tego 2 godziny plątałem się po stepie. Niemniej nie wiele straciłem, gdyż ludzie, którzy wybrali się na grzbiecie owych niezbyt oszałamiających rumaków powiedzieli mi później: „No jedziemy te półtorej godziny, zatrzymujemy się i mówią nam – To jest najpiękniejsze miejsce w okolicy. – Patrzymy a tam step, jak wszędzie, ot uschnięta trawa i tak dalej. Pytamy więc, ale czemu to jest najpiękniejsze, skoro wygląda tak jak wszystko naokoło? – Odpowiedź, godna Salomona – No bo w maju jak kwiaty zakwitną to tutaj jest ich najwięcej! – Acha…” Innymi słowy może pojeżdżę konno w jakichś bardziej sprzyjających okolicznościach.
Obiad u Mongołów też był iście swojski, gdyż identyczny jak poprzedniego wieczoru, ale tym razem bez barana, więc nie było ogryzania kości, a tylko wybieranie kawałeczków jakiegoś mięsa spośród ogromu zieleniny. Później przegłosowano, że nie chcemy jechać do muzeum, które mieliśmy zwiedzać wczoraj, ale chcemy do hotelu – bowiem drugą noc mieliśmy spędzić w luksusowym hotelu z trzema gwiazdkami. No więc czekało nas kolejne dwie godziny drogi do miasta Baotou, też mniej więcej wielkości Warszawy. I hotel był rzeczywiście milutki – ciepły prysznic, nawet łóżko prawie tak miękkie jak te w Polsce. Po nocy w temperaturze zera stopni istny rarytas.
Krótka dygresja o towarzystwie – poznaliśmy kolejne dwie Rosjanki – Zjemfirę i drugą Ksenię, które studiują na innym pekińskim uniwersytecie, ale za to chińskim władają już naprawdę sprawnie, gdyż mają mniej więcej takie samo podłoże akademickie jak ja w japońskim. Toteż wieczorem wyszliśmy razem na krótki spacer i dziewczyny zapytały przechodzącą Chinkę, gdzie jest centrum, bo chcieliśmy coś zobaczyć, a ona nam na to, że jakieś 30 kilometrów w tamtym kierunku… Acha. No to musiał nam wystarczyć spacer po tym podmiejskim osiedlu, wśród którego znajdował się nasz hotel.
Trzeci dzień wycieczki to ostatnia atrakcja – pustynia. Dokładnej nazwy nie pamiętam, ale na pewno stanowiąca którąś z fragmentów sławetnej pustyni Gobi, z tym, że przerobioną do potrzeb białych, i rzadziej chińskich, turystów. I prawdę mówiąc z całej wycieczki było to miejsce najfajniejsze. Zjazd kolejką linową, błąkanie się po wydmach, zapasy rosyjskich kobiet w piasku, pół godziny na grzbiecie wielbłąda (moment, kiedy wielbłąd schodzi z wydamy w dół jest najbardziej emocjonujący, gdyż jeśli się człowiek dobrze nie trzyma to można wypaść z siodła – prawie jak na przyzwoitej jakości kolejce górskiej w wesołym miasteczku) i takie tam. Niestety raptem 3 godziny i musieliśmy wracać, gdyż czekał nas obiad i długi powrót do Pekinu. W sumie tego dnia spędziliśmy na wracaniu do stolicy niemal 8 godzin. No może nie aż tyle, bo administracyjna stolica zaczęła się dużo wcześniej. Ale przejechanie samego Pekinu, z centrum, gdzie mniej więcej mieszkam, do przedmieść z tabliczką „Pekin żegna” jedzie się dobre półtorej godziny z ustawową dla autobusu prędkością 80 km/h na drodze ekspresowej. Nie da się ukryć, że przynajmniej administracyjnie to miasto ma rozmiar połowy Belgii lub naszego województwa.
A może krótka wstawka o drogach. Otóż prowadzenie w Chinach jest zadaniem wymagającym wiele uwagi, mimo iż poza miejskimi drogami, gdzie panuje totalny chaos, te ekspresowe wydają się być cywilizowane, to nadal panują na nich pewne prawa dżungli. Jak chociażby to, że nasz kierowca ledwie zbliżając się do jakiegoś pojazdu przed nami zawsze używał klaksonu. Czasem trąbił, gdy ktoś zajeżdżał mu drogę, ale zdecydowanie najczęściej trąbił bez żadnego wyraźnego, przynajmniej dla europejskiego oka, powodu. I robił to przynajmniej 3 razy w przeciągu 5 minut. Po godzinie człowieka naprawdę trafiał szlag, nie mówiąc o tym, że oka nie dało się zmrużyć, ale już następnego dnia jakoś przywykłem do tego nieustannie powracającego hałasu. Do ciekawych przydrożnych obserwacji należy również sposób budowania chińskich dróg, gdyż przebiegają one w rejonach niezwykle pofałdowanych, więc muszą być budowane w formie estakad, a tam gdzie się nie da biegną w tunelach. To było ciekawe doświadczenie, gdyż w pewnym miejscu wjechaliśmy do tunelu, który jak informowała tabliczka miał mieć 725 metrów, więc jak na moją miarę całkiem sporo, po to by wyjechać z niego na 20 sekund i wjechać do kolejnego, nawet dłuższego tunelu. Naturalnie kierowcy nie przeszkadzało to w trąbieniu.

Hej dzieci, jeśli chcecie...

Otóż, jak wiedzą wszystkie grzeczne chińskie dzieci, 1.października 1949 roku, pomimo trwającej wojny domowej Mao Zedong proklamował ustanowienie Chińskiej Republiki Ludowej. W związku z powyższym w tym roku wypadała okrągła 60.rocznica, więc należało co nieco pokazać. Można też było próbować coś zobaczyć, ale raczej w telewizji, gdyż ze względu na manewry wojskowe zawieszona pierwszą i zamknięto połowę użytecznych stacji na drugiej linii metra (nie wspomnę o zamykaniu całych ulic i zawieszaniu linii autobusowych) i dostanie się chociażby w ciekawe okolice alei Czanganu, z których można było coś obejrzeć graniczyło z cudem. Nie wspomnę też, że kilka milionów Chińczyków też pewnie chciałoby choć zerknąć na owo malownicze przedstawienie, więc dla własnego zdrowia moi nauczyciele polecali, by siedzieć na tyłku i najlepiej nie wychodzić nawet poza teren uczelnianego kampusu. Co by wcielić ten ostatni zamysł w życie wprowadzono obowiązkowe wylegitymowanie osób, które chciałyby wejść na teren uczelni. Na szczęście skrupulatność strażników ograniczała się do sprawdzenia, że na bordowej książeczce, którą jest legitymacja widnieje nazwa naszej uczelni. W praktyce ogranicza się to (bo strażnicy wciąż czasem żądają książeczek) do pomachania im owym rekwizytem podczas wchodzenia, ale przyznaję, że w dniach 1-3.października wręcz rzucali się na ludzi, których zachowanie ledwie wskazywało na zamiar zbliżenia się do bramy. A wszystko to, jak nam ogłoszono, dla naszego własnego bezpieczeństwa.
I owego pamiętnego dnia 1.października 2009 roku prezydent Hu Jintao, ubrany w zgniło-szarozielonkawą marynarkę wojskową a la Mao, odebrał z tarasu na Bramie Niebiańskiego Spokoju defiladę co najmniej kilkunastu tysięcy żołnierzy, którzy paradnym krokiem i z radosnym spojrzeniem przemierzali aleję Czanganu ciągnąc za sobą warte wspomnienia 18 głowic nuklearnych. I jak tu nie czuć się bezpiecznie? Swoją drogą pierwsza linia metra nie działała właśnie przez wojskowych, a powód jest odrobinę historyczny. Pierwsze dwa przystanki na linii nr 1 były i nadal są na terenie bazy wojsk stacjonujących w Pekinie, jak przypuszczam podpięto je do metra na wypadek, gdyby nagle potrzeba było przewieźć znaczącą liczbę żołnierzy na sam Plac Tian’anmen. No i tym razem z owego udogodnienia skorzystano – tzw. czerwona linia metra została wyłączona z eksploatacji, by można było przewieźć tam i z powrotem świetnie wymusztrowanych żołnierzy, w tym kilka batalionów całkowicie żeńskich, których mundury przypominały mi nieco sukienkę Smerfetki.
No, ale wróćmy do świętowania zostawiając tą bajkową dygresję.. Dni urlopu było aż 8 (dla uczniów i studentów 9) również z racji tego, że na początek października przypada ruchome święto „środka jesieni”, że pozwolę je sobie swobodnie przetłumaczyć. Natomiast do końca tego roku nie planują żadnych innych świąt – żadnych Wszystkich świętych czy Bożego Narodzenia – we wszystkie te dni pokorni Chińczycy, jak również i ja, udamy się do swoich miejsc pracy i do szkół odbywając kolejny dzień zwykły jak wszystkie inne. Najbliższe wolne okresy to ferie zimowe, które trwają bodaj miesiąc gdzieś na przełomie stycznia i lutego, a także wypadający wtedy ruchomy co do dnia chiński Nowy Rok. 2010 będzie rokiem Tygrysa, gdyby kogoś to interesowało, a kończący się jest rokiem Wołu.
Cóż więc robić lepszego w czasie takich ferii jak nie podróżować? Ze względów finansowych (znaczy się przeprowadzka do akademika, gdzie mogę siedzieć na własnym porcelanowym nocniku) nie mogłem wybrać się z Elizą i Mateuszem do Szanghaju, ale postanowiłem choć pomóc koleżance w kolejce po bilety. Otóż Chińczycy mają pewien system – bilety na dzień X można dostać dokładnie 10 lub 14 dni wcześniej po godzinie 19.00. Toteż, aby zająć Elizie miejsce w kolejce ruszyłem po godzinie 15 owego pamiętnego dnia na dworzec kolejowy Pekin Północny. Niestety ze względu na swoją gramułowatość i niewielką znajomość chińskiego udało mi się zająć jej „dopiero” 9.miejsce w kolejce. Do 17, kiedy przybyła Eliza (bo mniej więcej do tej godziny pracuje w przedszkolu), ustawiło się za mną dobrych kilkadziesiąt osób, lecz jak twierdziła zamierzająca wybrać się do Szanghaju niewiasta, dzień wcześniej kolejki zajmowały cały hall dworca plus większą część naprawdę sporego placu przed nim, toteż nie wiedząc o tym, kiedy wybierała się dzień wcześniej, nie była w stanie zakupić wymarzonego biletu. Stąd pomysł ze mną. Niestety gdy nastała 19.06 i Eliza dotarła do okienka biletów już nie było… Cóż widocznie Chińczycy są w stanie sprzedać kilkaset biletów w ciągu 5 minut. Albo mają nadzwyczaj dużo oficjeli, którzy dostali swój bilet innymi kanałami. Koniec końców Eliza dosłownie wylądowała w Szanghaju samolotem. I Mao syty i Eliza cała.