Nowy Świat

Nowy Świat

sobota, 24 września 2011

関西国際空港

(Kontynuacja tekstu „Sewastopol i Nowosybirsk”)

Japończycy nie zawodzą – ledwie wysiadłem z samolotu, a już krótkie przejście korytarzem prowadzi do shuttle train jeżdżącego do głównej części lotniska. Bagaże, mam nadzieję, przewiozą się same, bo dopiero tam mają nas oclić. Przypomina mi to o deklaracji celnej, którą dostałem do wypełnienia jeszcze na pokładzie samolotu. Zatrzymałem się przy polu oznajmiającym, jakie „Prohibited Items” nie mogą przekroczyć granic Cesarstwa. Punkt bodaj nr 4 głosił „Obscene material and child pornography”. Uprzejmie proszę, by ktoś wytłumaczył mi, co może istnieć na świecie, co byłoby „obscene” dla Japończyków. Gdyby był zakaz wywozu takich materiałów, to bym przemknął przez taki punkt jedynie uśmiechając się podczas czytania, ale import? Zabili mi ćwieka. „Child pornography” rozumiem, ale co jeszcze?

Kontrola paszportowa i celna są proste i szybkie, gdy już odstoi się swoje w kolejce. Ale tutaj przynajmniej są celnicy. Chinom nigdy nie zapomnę celnika, który przeraził się mnie, Sosa i naszych dwóch żubrówek.

Mimo wszystko lotnisko zabiera mi ponad 50 minut, spocony i zdyszany dromader z walizką o 2 kg lżejszą niż sądziłem (ale i tak 19 + 16 + 5) kupuję butelkę wody – moja pierwsza operacja w jenach. 110 to nie tak źle, zwłaszcza na lotnisku – bałem się, że będzie gorzej. Oczywiście od samego też początku sprawiam Japończykom kłopoty. Po kupnie biletu JR-West wsadziłem go w bramce, ale nie wydawało się, że wyskoczy, więc poszedłem zdziwiony dalej, ale biegnący za mną chłopiec w uniformie kolei przypomniał mi, że jednak trzeba poczekać aż maszyna przedziurkuje bilet. Nie wiem skąd we mnie taka niecierpliwość. Niestety skłoniłem tylko głowę, zamiast zrobić jakieś ładniejsze ojigi, bo gdybym to zrobił, to chłopiec, ja i moje 40 kilo bylibyśmy scalili się w jedno z podłogą JR-u.

Swoje kości złożyłem dopiero przed pociągiem, by sprawdzić, czy mogę wsiąść do tego, który zajechał na peron, ale okazało się, że 空港快速 jedzie do Rinku, więc załadowałem się do środka. Maszynista poinformował, że jest 9:24, a pociąg odjeżdża o 9:31 i poprosił, by łaskawie poczekać, co łaskawie uczyniłem, kontemplując schemat linii, którą pociąg obsługuje. Okazało się, że jeździ do Tennōji i dalej, więc to jest moje połączenie z centrum – jeszcze gdybym tylko miał jakieś pieniądze na to połączenie.
Maszynista ponowił swoją informację o 9:27 i gdy ruszyliśmy zgodnie z rozkładem (w między czasie włączyłem komórkę - od dziś służącą mi jedynie jako zegarek i budzik – i popchnąłem z 2:27 na 9:27) zrozumiałem, że jestem w Japonii: pan bowiem przeprosił (お待たせしました), że musieliśmy czekać aż odjedzie punktualnie wg rozkładu XD I znów wykazałem się wspaniałomyślnością i zdecydowałem mu wybaczyć. W czasie jazdy cudownym mostem łączącym sztuczną wyspę z jedynie nieco mniej sztuczną Honshū z zaciekawieniem obserwowałem samochody jadące po lewej stronie, zastanawiając się jak to się dzieje, że jeszcze się nie pozabijali. Podróż niemniej była ekspresowa i wydobyłem się w Rinku zmagając się z wiatrem (przyjeżdża Krzysztof, więc cesarz poddaje go próbie wiatru), który próbowałem mnie wepchnąć do wagonu.

Przeszedłem, zgodnie z dokładnymi wskazówkami, takim a siakim przejściem i zatrzymałem się przed wyjściem z budynku, by sprawdzić, kiedy spodziewać się najbliższego autobusu. Czekanie przy wzmagającym się wietrze nie mogło należeć do przyjemnych. Doręczony mi rozkład jazdy autobusów informował, że najbliższy jest za 4 minuty, więc znów założyłem garba od Tenki i ruszyłem do jidō drzwi i tu czekała mnie niespodzianka. Buchnął w nie bowiem tak silny wiatr, że zrobiłem „łołołoło” i zakołysałem się ze wszystkimi bagażami. Gdy już zrozumiałem, że oni się ze mnie nie nabijają z tym tajfunem, zebrałem się w sobie i ruszyłem po pochyłym zejściu na przystanek zgodnie z punktem 5 i 6 mojej instrukcji. Czekał tam sobie pan, który autobusikiem zawiózł mnie samiusieńkiego do Instytutu/Centrum. Po drodze, za każdym razem gdy skręcał, przyprawiał mnie, siedzącego tuż za nim, o zawał serca. No przecież skręca na lewy pas ruchu – dokładnie pod prąd – Boshe Śnięty, zginiemy zanim moje ubezpieczenie zacznie obowiazywać! Nie, chwila moment, to Nippon, tu się jeździ po lewej stronie, a kierowca jest nadzwyczaj ostrożny, hamuje łagodnie (żeby tak któryś krakowski kierowca MPK potrafił proadzić!), przestrzega przepisów… Przede mną zatem ćwiczenia w przechodzeniu przez ulicę – “w prawo, w lewo, w prawo” i jeszcze raz “w prawo, w lewo, w prawo”. Choć wątpię, by tutejsi - choć naród japoński nie jest zbyt przychylny obcokrajowcom – chcieli mnie pierwszego dnia rozjechać.

Gdy autobus zatrzymał się przed samym wejściem, musiałem pokonać całe 3 metry do drzwi, co z bagażem i wiatrem okazało się dość skomplikowane (już chyba rozumiem działanie planet o większej od ziemi masie). No w każdym razie, przeszedłem przez drzwi – 30 milionów jest moje! – pierwsze przyszło mi namyśl. Skoro od pierwszego dnia mam tajfun, to może jutro będzie trzęsienie ziemi? Skoro nawet jakiś shinkansen zrobił 見合わせ[1]to chyba sytuacja dobrze mi, w katastroficznym sensie, wróży.
W recepcji dostałem dwie koperty, w tym pieniążki na dzień dobry (na chwilę obecną już zdążyłem zjeść więcej niż przysługuje mi dziennie jenów na karcie stołówkowej L) i podstawowe instrukcje. Muszę chyba kiepsko się prezentować, bo pani zapytała tylko ゆっくり話すと分かりますか[2]na co przytaknąłem (a naprawdę mówiła yukkuri i proste rzeczy – ale spotkałem później dwie osoby, które z Japończykami próbują mówić po angielsku oraz jednego Afrykańczyka, który tłumaczył mi, że pod お茶[3]jest w maszynie herbata, co ewidentnie pokazuje, że nie sprawiam wrażenia człowieka rozumiejącego, co się wokół niego dzieje) i hajhajowałem. Tylko informacja, że o Internecie dowiem się dopiero jutro, sprawiła, że smutno mi było, wobec czego przepuściłem tysiąc jenów, by wykonać rozmowę telefoniczną, by powiedzieć mamie, że żyję, ale jest szansa, że tajfun mnie zmiecie.

A do pokoju wpełzłem, rzuciłem wszystko jak padło i pobiegłem do klimatyzatora, nad którym karteczka uprzejmie informuje, bym nie wychładzał się do mniej niż 28 C, bo to zużywa za dużo zasobów i szkodzi środowisku (ciekawe co na to sto milionów chińskich klimatyzatorów ustawionych latem na 19-21 C). I oczywiście przystąpiłem do inspekcji trzech najważniejszych elementów pomieszczenia. Otworzyłem pierwszą szafkę i znalazłem biały kask oraz niepalną osłonę na głowę – z radości ciśnienie mi podskoczyło – stąd nowe zdjęcie profilowe. Otworzyłem drugą szafkę i z radością policzyłem moich 10 wieszaków – byłem już niemal w pełni szczęśliwy – zostawał tylko sedes. Otworzyłem drzwi do łazienki, włączyłem światło, zbliżyłem się do sedesu i zamarłem. To był stary model. Żadnych przycisków podwiewania ani włączania muzyczki – jedynie mechaniczna wajcha do spuszczania wody. Padłem na kolana i płakałem. No dobra, nie padłem i nie płakałem, ale czuję się oszukany.

Przynajmniej odsłonięcie zasłon mnie nie rozczarowało. Wprawdzie dostałem pokój na szóstym (piątym przy polskim systemie liczenia pięter) piętrze i nie z widokiem na morze, ale z oknem na północ – widać z niego Rinku, diabelski młyn i Rinku Tower (niemniej sam wieżowiec dalej rozczarowuje) – zwłaszcza teraz, gdy zapadł zmrok całość wygląda całkiem nieźle. Choć jak widziałem, widok na południe - na Sky Bridge - potrafi być dużo bardziej oszałamiający. No, ale mówi się trudno – wątpię, by request o pokój z widokiem na morze albo chociaż na wyższym piętrze został pozytywnie rozpatrzony.

Poza tym wszystko jest tak, jak powinno być w Japonii – pani kłania się za kupienie zeszytu za 142 jeny (jak się nad tym zastanowić i przeliczyć, to jednak lepiej było zainwestować w Polsce w ten przybytek), pani z recepcji biega wskazując studentom drogę i za każdym razem mówi mi Konnichiwa, a ja się uśmiecham. W końcu, gdy oglądałem lobby, przebiegła obok mnie 3 razy, witając się chyba piąty raz tego dnia, więc ja po prostu się uśmiechałem (a przynamniej mam nadzieję, że bliższe to było uśmiechowi niż innemu grymasowi). Jutro Orienteeshon i Pureisumento Tesuto oraz Raiburaari Kaado[4], więc zabawa zacznie się na całego.

Na razie boję się wyrzucić cokolwiek do śmieci. Wprawdzie mam listę co i gdzie (na którym piętrze) wyrzucać, ale jakoś zupełnie do mnie nie dociera, że puszka po Asahi wyląduje w koszu na puszki, nakrętka od butelki z wodą w ogólnym koszu, sama butelka w zbiorniku PET, a naklejka na butelce też wygląda na plastik, ale mam ją odedrzeć i wyrzucić chyba jeszcze gdzie indziej. XD

A jeszcze może z doświadczeń absolutnie stricte japonistycznych doświadczeń. Będąc w tutejszej księgarni miałem szansę wziąć w ręce prawdziwe „Kanji in Context” i dziwiłem się jakie to małe i lekkie w przeciwieństwie do naszej kserówki. I jeśli jutro znów nie przejem pieniędzy, to zacznę zbierać na te 3200 plus podatek :D

Jestem na cudownych wakacjach – drogich jak cholera – ale cudownych. No i wrócę szczuplejszy, bo porcje w tym więzieniu z dużym wiejskim wybiegiem nie są zbyt duże :P

[1] Zawieszenie działania.
[2] „Czy rozumiesz, jeśli mówię powoli?”
[3] Herbata, zazwyczaj zielona.
[4] Zostawiam jako zagadkę.

7 komentarzy:

  1. Gratulacje jeszcze raz :)
    Aż Ci zazdroszczę tego dziwienia się i zwracania uwagi na wszystko... człowiek tyle rzeczy przestał zauważać ;).
    Z ojigi względem pracowników obsługujących Cię nie przesadzaj, albowiem pamiętaj, żeś Klient Ich Pan, więc Pan Ze Stacji wypełnia tylko swój Przenajświętszy Obowiązek i jeśli pochylisz się zbyt nisko, to wykażesz kompletne niezrozumienie jego Misji, w której to ON ma być Przepełniony Wdzięcznością za Twoją Obecność, a nie Ty ;).
    A zabiłeś mi ćwieka tym infem o klimatyzacji, albowiem myśmy się z Europejczykami strasznie naklęli, że właśnie klima zawsze na zbyt niskie temperatury ustawiona wszędzie i idzie się przeziębić w środku lata :/ Może Fukuoka ma inne zwyczaje ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. A, i myśmy też mieli zwykłe sedesy, Smutny Zawiedziony Krzysiu <3

    OdpowiedzUsuń
  3. Osaka najwyraźniej robi setsuden - wszędzie wisi info, by nie ustawiać na mniej niż 28, ale nikomu to nie przeszkadza. W każdym razie raczej nie marznę, ale zdecydowanie źle wpływa to na moje drogi oddechowe.
    A dziwić zamierzam się najwięcej jak się da ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. No aż mi się oczy zaszkliły jak czytałam o tych japońskich uprzejmościach... I na wspomnienie Rinku <3

    A co to było 16kg? Bo chyba nie podręczny? o.O

    OdpowiedzUsuń
  5. Podręczny chyba maksimum 8 kg. A 16 kg to drugi bagaż rejestrowany - Lufthansa na trasach do Azji pozwala na dwa bagaże po 23 kg.

    OdpowiedzUsuń
  6. Ha? Od kiedy? O.O I czy to jest jakoś dodatkowo płatne?

    OdpowiedzUsuń
  7. Nie, w cenie biletu. Od 1 lipca chyba...

    OdpowiedzUsuń