Nadszedł chyba czas, żeby zająć się czymś ciekawym – ludźmi. Tego posta dedykuję sempai Elizie
Zhang Jianhua – podejrzewałem, że będzie mężczyzną, ale okazała się kobietą :P w wieku mniej więcej Uryuu, o podobnym usposobieniu. Co prawda niezbyt jest żartobliwa, ale przy zasobie słów, który mamy chyba nie może opowiedzieć nic ciekawego. Mam z nią zajęcia przez cały tydzień od 8.30 do 10.20,a polegają one na nieco Callanowskim przyswajaniu wyrazów, zwrotów i czytaniu dialogów. Dydaktycznie i metodycznie wydaje mi się ona najlepszą nauczycielką podstaw języka obcego, jaką kiedykolwiek miałem (no może ex aequo z Sugou). Najnowsze odkrycie jest takie, że moja Zhang mówi po japońsku, i choć mój japoński jest opłakany, to po japońsku rozumiem ją dużo lepiej niż po chińsku. Ciekawe czemu :P
Yu Miao (czytamy: [miau]) – lat 26, niewysoki, chudy i w okularach (jak 50 milionów innych Chińczyków). Do zabawnego imienia należy dołączyć jeszcze histeryczny sposób w jaki się śmieje, co czyni go figurą niezwykle przezabawną. Będę mówił o nim Astro Boy, gdyż najczęściej nosi ubrania tejże marki. Nie mam pojęcia co to za marka, ale przypuszczam, że lokalny Reserved. Jednakże Astro Boy (w tej chwili przyszedł mi na myśl tetsuwan atomu) jest również nauczycielem, którego można się obawiać – głównie dlatego, że prowadzi zajęcia bardzo dynamicznie, wręcz z wrodzonym ADHD. Polega to na tym, że chodzi z podręcznikiem po klasie i stuka palcami w ławkę osobnika, który ma czytać następny fragment dialogu w danej lekcji, a że dzieje się to bardzo szybko to czasem można dostać zawału serca, gdy przed mającym opaść z senności nosem nagle wyląduje jego ręka… Ćwiczy z nami mówienie, słuchanie i pisanie, więc ma tendencję do zadawania pytań z prędkością światła, i czasem udaje mi się załapać kilka wyrazów, które powiedział, ale nie często rozumiem ideę pytania. Zaś reakcją na nasze klasowe „eeeeee?” jest histeryczny, acz całkiem wdzięczny śmiech, po którym następuje trochę wolniejsza wersja pytania. W najgorszych wypadkach „eeeee?” powtarza się parę razy, niemniej uwielbiam słuchać tego śmiechu. Trochę przypomina mi śmiech Mozarta z filmu „Amadeusz” Milosa Formana.
Liu Znaczek Znaczek – była z nami raptem tydzień i generalnie coś mówiła i tłumaczyła, ale generalnie nikt nie wiedział co. Dzięki marnym rysunkom na tablicy można było przewidywać, co chciała tłumaczyć, ale raczej nie wspomagało to ogólnej stopy kontaktu. Natomiast ubierała się uroczo – u nas miała by przydomek dresiara, gdyż nosiła biały dres adidasa (stawiam, że podróbka) z fioletowymi paseczkami. I w ogóle była estetycznie ładna i urocza, ale w porównaniu do pozostałych dwojga nauczycieli, jej zajęcia były dla nas czarną magią, a jest u mnie w grupie ze dwie osoby, które comprendo coś więcej niż cała reszta.
Sun Di – przypomina mi trochę naszą Zhao Dan, gdyż jest to dziewczynka w podobnym wieku, może niewiele starsza ode mnie z aparatem na zębach i nieco niewyraźnym sposobem mówienia. Niemniej jest ona tą dzięki której czuje się dowartościowany, gdyż niedawno stwierdziła, że powinienem przenieść się do wyższej grupy, ale ja jej na to „wo neng xie hanzi; bu ting, bu dong, bu shuo”. Mógłbym dodać „je reste ici (francuski jakby ktoś pytał – o Francuzach będzie jeszcze kiedyś odcinek)”. A propos „neng xie hanzi” – codziennie Astro Boy urządza nam „tingxie”, czyli dyktando, i proszę Państwa – zawsze dostaję maximum. Swoją drogą jest nas dwóch – ja i Japończyk – nie wydaje się to komuś dziwne? :) I niech ktoś pośle te wieści ku Matsuzaki – bo informacja, że uwielbiają tutaj moje znaki może zburzyć podwaliny jej teorii o męskim defekcie mózgu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz